Ik schrijf. Ik corrigeer ook. Ik redigeer, vat samen, kort in, ik verleng. Ik schrijf reportages, webteksten, columns, interviews, persberichten, brieven, speeches en advertenties. Als het moet schrijf ik zelfs een liedje. Maar verwacht dan geen hit. En natuurlijk schrijf ik mijn weblogje. Ik houd van schrijven. Ik schrijf ook voor veel verschillende bedrijven, instellingen en personen. Ik heb geschreven voor o.a. Kinderen, Margriet, Free Record Shop en artiesten als Wendy van Dijk, Ilse DeLange en Edsilia Rombley. Verreweg het meest werk ik voor Marco Borsato. Twee dagen per week op kantoor, de overige uren van mijn fulltime werkweek meestal thuis. Ik schrijf veel voor en met Marco. Mailings, e-mail, brieven, zijn fanclubblad en samen voeren we de redactie over zijn website. Ook zorg ik voor zijn fans. Ik organiseer jaarlijks een fanclubdag, zet me in voor de Borsato-weblogjes en vergezel Marco wanneer hij zich voor zijn fans inzet middels bv Stichting Doe Een Wens of De Opkikker. Ik maak lange dagen maar kan vaak mijn eigen tijd indelen. Ik werk veel en hard, maar voel me er heerlijk bij. Het is een drukke baan en ontzettend leuk!

Vorig jaar hadden we een prijsvraag waarbij je een photoshoot kon winnen. Inclusief visagie en een prachtige fotocollectie op cd. De fotograaf in deze unieke shoot zou Marco zelf zijn. Ik zei al, ik heb erg leuk werk. Judith won de photoshoot. Marco zou zich bezighouden met de benodigdheden en ik zou Judith op de hoogte brengen, haar en Marco begeleiden en een locatie zoeken.

We wilden zoveel mogelijk variatie, vooral veel buiten, maar ook geen dure fotolocatie huren, want dan zit je zo vast aan één plek. Ik ben natuurlijk geboren en getogen in Schoorl en weet daar de weg goed. Ik ken het klimduin als mijn broekzak, ken de kerk die op loopafstand staat, weet de leuke paadjes etc. En daarnaast is het strand natuurlijk altijd fantastisch. Zeker op een doordeweekse donderdag in het voorseizoen heb je goed kans op een zo goed als verlaten strand een schitterende plek om mooie plaatjes te schieten…

Ik was de maandag ervoor al naar Schoorl gereden om wat vooronderzoek te doen. Hoe lang was het rijden tussen de verschillende locaties, was het zo mooi als ik voor ogen had en wat te doen als het weer tegen zou zitten? Omdat Judith zich meerdere keren zou moeten verkleden en we een back up moesten hebben in geval van regen, wilde ik een hotelkamer boeken. Daar reed ik dus als eerste heen. De KNMI wist me echter te vertellen dat er 80% kans op zon was en het een graadje of 19 zou worden, dus toen het hotel van mijn keuze geen kamers meer tot zijn beschikking had, besloot ik mijn papa even te polsen.

Mijn vader is een man uit duizenden, lief en intelligent, woonachtig in Schoorl. Perfect dus. Maar hij begreep de vraag niet? Ik had toch gewoon een sleutel? Ja, papa, ik kom er ook wel in, de vraag is of je het goed vindt! Papa vond het duidelijk een belachelijke vraag, natuurlijk was het goed.

Ik had Judith en de visagiste gevraagd om half elf te komen, omdat Marco er om elf uur zou zijn. Gezien zijn drukke agenda wilde ik graag dat Judith haar eerste setje al aan zou hebben inclusief make up, als Marco zou arriveren. Dat mislukte natuurlijk, en dat was mijn eigen naïviteit, want toen ik op 1500 meter van mijn ouderlijk huis reed, reed Marco een aantal auto’s achter me. Beiden waren we even na tien uur al in Schoorl. Hij was buitengewoon ontspannen en had er veel zin in. Bij mijn vader aangekomen begroetten ze elkaar en ik denk dat de mannen toch zeker veertig seconden nodig had om over AZ te beginnen. Ik hield wijselijk mijn mond tot ze uitgesproken waren. Ik gaf Marco een rondleiding door het huis, vond het wel leuk om mijn oude slaapkamertje even te laten zien (geen verfdruppel is daar nog hetzelfde als vroeger, maar even voor het idee) en ik moest heimelijk een beetje lachen. Wat zou mijn moeder ervan gevonden hebben dat ik zo maar een jongen, een Italiaan nog wel, mee nam naar mijn slaapkamer, haha!

We dronken een kopje thee en we wilden net naar de Esso lopen voor wat extra batterijen toen er een auto stopte. Marco liep ze te gemoet en zei hartelijk: “Hee Juudje!” Het ijs was meteen gebroken en Judith zweefde naar hem toe. Marijke begon meteen met opmaken en Marco en ik liepen alsnog naar de Esso. Nu heb ik ruim 18 jaar in die straat gewoond en Schoorl is een typisch dorp in die zin dat de sociale controle groot is. Iedereen kent elkaar, weet alles van elkaar, kent de rangen, standen en alles wat je broers en zussen uitgespookt hebben is ook bekend. Vroeger was dat soms wel eens minder leuk, als opgroeiend kind. Maar als je volwassen bent en het gevoel hebt heel aardig op je pootjes terecht te zijn gekomen, is het best leuk als je met Marco Borsato aan je zij door je oude dorpje loopt. “Ik hoop dat we heel veel bekenden van vroeger tegen komen,” glunderde ik. En ik moedigde Marco aan zo langzaam mogelijk te lopen zodat we extra veel kans hadden mensen tegen te komen. Ik weet niet waar Schoorl uithangt op donderdagochtend, maar in ieder geval niet bij de Esso. Hevig teleurgesteld liep ik weer terug, ernstig om me heen kijkend of er dan in ieder geval niet een hele vage kennis ergens liep die de tamtam aan zou kunnen zetten. Niets. Niemand. Shit.

De KNMI had zijn voorspelling een tikkeltje aangepast. Er was nog steeds 80% kans op zon en ook de temperatuur was aardig gelijk gebleven, alleen ’s morgens kon het erg grijs en zelfs mistig zijn en de zon zou zich pas ’s middags laten zien. De KNMI houdt altijd woord als je daar niet op rekent, en veel zon was er inderdaad niet toen we het houten bruggetje overstaken richting de weilanden. Judith was vandaag het model. Marco de fotograaf. En wij randfiguren mochten met de reflectieschermen het zonlicht weerkaatsen. Juist. Geen zon, weinig licht, weinig weerkaatsing. Maar ik moet toegeven, het stond wel heel stoer en je voelt je toch nuttig met zo’n grote frisbee in je hand. Er werden diverse plaatjes geschoten met verschillende camera’s. Voor het hek, bij een bankje, voor de roze bloesems. En dan: andere kleren aan en richting centrum! Beetje onzin om met drie auto’s te gaan, dus Judith en Ruud stapten bij Marijke in de auto en Marco stapte bij mij in. Zo langzaam mogelijk tufte ik naar het centrum. Dat is toch gauw 800 meter, dus daar doe je wel even over, de kans dat je gezien wordt door een oud klasgenoot, een vroeger vriendje of iemand waar je ooit ruzie mee had, zou toch redelijk groot moeten zijn. Maar nee, weer niemand. Grrr.

We parkeerden en ik wees de boom aan waarvan de wortels zo bijzonder waren dat het wel eens een leuke foto kon worden. Marco was meteen enthousiast en begon te klikken.  Nadat we de boom hadden gehad plofte Judith in het zand op het Zandduin. Het duin was volledig verlaten, de zon kwam sporadisch, maar het blauw was blauw, het zand was zand en het groen was groen. En Judith? Die straalde aan alle kanten! Prachtige foto’s waren het resultaat! Af ent toe kwamen mensen kijken, bleven even staan, maakten foto’s van het geheel. Ik speurde de mensen af, op zoek naar een bekend gezicht, een vertrouwde blik. Niemand. Zucht.

We liepen naar de kerk, en kwamen zowaar een bekende tegen! Jawel, ik wist zeker dat ik die man kende! Ohja, het was de hoofdredacteur van de Alkmaarse Courant, Ik heb hem al een aantal keer ontmoet en uitsluitend met Marco anderhalve meter voor me. Hij kent me niet eens zonder Marco. Eigenlijk kent hij me gewoon niet. Tegenvallertje.

Marco knipte wat tegen de muur van de kerk aan, maar met het huidige licht en ook gezien de tijd wilde hij hier liever niet te lang blijven. De zon kwam ondertussen goed opzetten en Marijke gaf Juud een ander kleurtje oogschaduw. Marco koos wat kleren uit nog, Judith verkleedde zich.  We stapten in mijn auto om naar het strand te rijden. Dat is een ritje van niks gelukkig, dus een dik kwartiertje laten stonden we met onze voeten in het zand. Ik nam de tas van Marco over, zodat hij hem niet in het zand hoefde te leggen en na wat kledingwisselingen had Judith opeens een prachtig zomers jurkje aan. Ze wilde haar legging eronder aan doen, maar wij waren alle drie onverbiddellijk. Je bent jong, mooi en slank, laat alsjeblieft die benen zien! En dat deed ze! Niet alleen haar benen trouwens, ook haar mooie volle haar, haar stralende ogen en die aanstekelijke lach! Prachtig, prachtig, prachtig.

Af en toe liet Marco wat foto’s terugzien en begon Judith helemaal te gillen van enthousiasme. En terecht, er zaten echt briljante foto’s bij! Marco zat inmiddels aan bijna 1500 foto’s en de tijd tikte ook snel door. Snel (yeah right, dan ziet niemand ons) reed ik terug naar papa, waarbij iedereen zijn spulletjes weer verzamelde. Marco nam als eerste afscheid, maar niet voordat ook hij op de foto was gegaan. Judith greep hem vast en het was volkomen duidelijk: als het aan haar lag liet ze hem niet meer los! Met tegenzin gaf ze zich uiteindelijk gewonnen, hihi.

Die avond belde Marco. Even de dag evalueren. Had Judith het leuk gevonden? Was ze veilig thuis gekomen? Marco zelf had het ook een fijne dag gevonden. Judith was spontaan, de foto’s waren mooi geworden, het licht was goed geweest. “En de locatie was natuurlijk ook prachtig!” besloot hij.

Groot gelijk, Marco!
Xx N.

P.S. Ook dit jaar hebben we trouwens weer een of twee photoshoots met fans. Wie weet ‘visitten’ we dan opnieuw ‘my Bergen’!