Geboren ben ik er, in de gemeente Bergen. Heb er de basisschool en middelbare school doorlopen. Ik heb er leren fietsen, mijn eerste kus gehad en voor het eerst paardgereden. Veel van mijn ‘eerste keren’ hebben zich in die gemeente afgespeeld. Zoals het gaat met jongeren, dacht ook ik dat alles wat ik ervaarde, voelde en beleefde, vanzelfsprekend was. De wereld draait als kind toch eigenlijk vooral om jezelf. Zo heb ik het altijd heel gewoon gevonden dat ik kon ruiken of het zou gaan regenen. Inmiddels kan ik aan de lucht zien of het gaat regenen en ook heb ik een handige applicatie op mijn iPhone die wat neerslag betreft geen geheimen voor me heeft. Maar ruiken dat het gaat regenen, dat kan ik alleen aan de Noord Hollandse kust!
Nog zoiets. Bergen heeft een zee. Schoorl heeft een zee. Egmond heeft een zee. Eigenlijk ligt het dan behoorlijk voor de hand dat je als kind denkt dat alle plaatsen een zee hebben. Gelukkig leerde ik op school al snel anders, maar toch was de schok groot toen ik in Nijmegen ging studeren. Van al het geweldigs wat Nijmegen een twintiger die de wereld wil ontdekken te bieden heeft, een zee zit daar niet bij. Het ruikt ook anders in Nijmegen. Niet vies, welnee. Anders. Het ruikt er niet naar Bergen.
Het wordt vaak aan de zee gekoppeld, maar is lang niet zo vanzelfsprekend meer wanneer je in Kreta een appartement op 50 meter van de zee hebt geboekt en er rotsplateaus blijken te zijn in plaats van een strand. Niet elke zee heeft dus meteen een strand. Soms staat er een zeewering, rotsen, een dijk. Zo niet in Bergen. Niet Schoorl. Niet Egmond. Kilometers hagelwit zand, prachtige duinen, talloze vogels en andere dieren.
Mijn kinderen groeien niet op aan het strand. Nou moet ik zeggen dat zelfs Almere een aantal stranden heeft en we maken er ook met veel plezier gebruik van, maar het IJsselmeer is niet bepaald de Noordzee. Soms gaan we dus naar het strand, maar liever gaan we naar het échte strand. Opa’s strand. Want de gehele kustlijn van Noord Holland is uiteraard Opa’s strand. Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor iedere heerlijke zandkorrel, de vele schelpen en de woeste golven. Opa kan natuurlijk ook wel erg veel. Hij is tenslotte wel mijn vader!
Als kind vertoefde ik in alle seizoenen op het strand. De lente proeven in april. Bakken en braden in augustus. Uitwaaien in oktober. Klappertandend aan de warme chocomel in december. Ieder seizoen heeft zijn charme, de zee is altijd onweerstaanbaar mooi. Mijn kinderen koppelen het strand aan mooi weer. Van de week riep ik dat ik binnenkort wel weer naar het strand zou willen. Dochterlief zocht onmiddellijk haar bikini’s uit en zoonlief rommelde in de schuur op zoek naar de emmers en harken. Toen duidelijk werd dat ik wilde gaan wandelen wachtten ze geduldig op een verklaring. Niemand gaat zomaar op het strand wandelen, er moest meer achter zitten. We gingen toch.
En we wandelden. De hond was door het dolle heen, ze is drie maanden en het was haar eerste zee ervaring. Na de stranden van Almere wist ook onze pup: this is the real thing! De kinderen liepen eerst mokkend, maar al snel met zakken vol waardevolle schatten als schelpen, gedroogd zeewier en krabbenlijkjes. Na een paar uur uitwaaien sliep het spul al voor we de parkeerplaats afreden.
Wanneer je in de gemeente Bergen woont, woon je op je vakantie adres. Hoe heerlijk is dat! Ik hoop dat de inwoners van Bergen hun gemeente net zo’n warm hart toedragen als ik!