Nog zoiets. Bergen heeft een zee. Schoorl heeft een zee. Egmond heeft een zee. Eigenlijk ligt het dan behoorlijk voor de hand dat je als kind denkt dat alle plaatsen een zee hebben. Gelukkig leerde ik op school al snel anders, maar toch was de schok groot toen ik in Nijmegen ging studeren. Van al het geweldigs wat Nijmegen een twintiger die de wereld wil ontdekken te bieden heeft, een zee zit daar niet bij. Het ruikt ook anders in Nijmegen. Niet vies, welnee. Anders. Het ruikt er niet naar Bergen.

Het wordt vaak aan de zee gekoppeld, maar is lang niet zo vanzelfsprekend meer wanneer je in Kreta een appartement op 50 meter van de zee  hebt geboekt en er rotsplateaus blijken te zijn in plaats van een strand. Niet elke zee heeft dus meteen een strand. Soms staat er een zeewering, rotsen, een dijk. Zo niet in Bergen. Niet Schoorl. Niet Egmond. Kilometers hagelwit zand, prachtige duinen, talloze vogels en andere dieren.

Mijn kinderen groeien niet op aan het strand. Nou moet ik zeggen dat zelfs Almere een aantal stranden heeft en we maken er ook met veel plezier gebruik van, maar het IJsselmeer is niet bepaald de Noordzee. Soms gaan we dus naar het strand, maar liever gaan we naar het échte strand. Opa’s strand. Want de gehele kustlijn van Noord Holland is uiteraard Opa’s strand. Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor iedere heerlijke zandkorrel, de vele schelpen en de woeste golven. Opa kan natuurlijk ook wel erg veel. Hij is tenslotte wel mijn vader!

Als kind vertoefde ik in alle seizoenen op het strand. De lente proeven in april. Bakken en braden in augustus. Uitwaaien in oktober. Klappertandend aan de warme chocomel in december. Ieder seizoen heeft zijn charme, de zee is altijd onweerstaanbaar mooi. Mijn kinderen koppelen het strand aan mooi weer. Van de week riep ik dat ik binnenkort wel weer naar het strand zou willen. Dochterlief zocht onmiddellijk haar bikini’s uit en zoonlief rommelde in de schuur op zoek naar de emmers en harken. Toen duidelijk werd dat ik wilde gaan wandelen wachtten ze geduldig op een verklaring. Niemand gaat zomaar op het strand wandelen, er moest meer achter zitten. We gingen toch.

En we wandelden. De hond was door het dolle heen, ze is drie maanden en het was haar eerste zee ervaring. Na de stranden van Almere wist ook onze pup: this is the real thing! De kinderen liepen eerst mokkend, maar al snel met zakken vol waardevolle schatten als schelpen, gedroogd zeewier en krabbenlijkjes. Na een paar uur uitwaaien sliep het spul al voor we de parkeerplaats afreden.

Wanneer je in de gemeente Bergen woont, woon je op je vakantie adres. Hoe heerlijk is dat! Ik hoop dat de inwoners van Bergen hun gemeente net zo’n warm hart toedragen als ik!

Eigenlijk ligt het niet in mijn aard. Dat gemekker over het weer. We leven in een land met een gematigd zeeklimaat, dus warme winters en koele zomers. We hebben een land met vier duidelijke seizoenen. Als je het zo leest, is het dus erg ideaal. We hoeven kerst niet in onze bikini te vieren, zoals op de Antillen. Er klinkt geen ‘poink’ als je in de winter op de grond spuugt, zoals in Siberië waar het rustig -70 graden kan worden.  ’s Zomers in Noord Canada zijn er plekken waar het niet warmer wordt dan een graad of 11 en in Algerije zijn temperaturen in die periode van rond de 50 graden niet ongewoon. Er zijn veel extremen dus op onze aardbol en wij zitten in ons kikkerlandje dan nog lekker gemiddeld. Zeker aan onze prachtige kust. Er valt gemiddeld minder regen dan op andere plekken in Nederland en ook zijn er meer zonuren per jaar. Minder last van muggen, ook een mooi voordeel.

Hoewel we geen echt strenge winters meer hebben terwijl mijn generatie als kind gewoon elke winter kon schaatsen, gebeurt er nu wel iets heel raars. Eind 2009 kregen we sneeuw. Een serieuze hoeveelheid sneeuw! Ontelbare foto’s maakte ik, in de vaste overtuiging dat ik binnen twee dagen slechts de foto’s nog zou hebben en geen vlokje sneeuw meer zou zien. Maar inmiddels zitten we diep in 2010 en nog altijd zijn er vele plekken in Nederland waar de kleur wit overheerst. Besneeuwde stoepen, bevroren wateren, ijzel op de wegen. Het aantal ongelukken is door de gladheid enorm toegenomen, vaak blikschade maar ook vele botbreuken en zwaardere verwondingen.

De winter duurt lang dit jaar en we hebben allemaal behoefte aan zon, aan warmte, aan stukjes groen. We willen knoppen zien in de bomen, we willen krokusjes in het gras ontdekken en we willen de oorspronkelijke kleur van de heide weer kunnen aanschouwen. We zijn de koude zat, we willen niet meer voorzichtig voetje voor voetje over de stoep schuiven om te voorkomen dat we de stoep opeens van heel dichtbij kunnen bekijken. Toch is me nog andere opvallende verandering opgevallen.

De saamhorigheid. We zijn het er allemaal over eens, we verlangen naar de lente! Waar we eerder een beetje huiverig uitstapten als we een andere auto geraakt hadden, is het wederzijds begrip nu groot. “Er was ook niet gestrooid…” Waar we eerst de chauffeur aansprakelijk stelden, is nu het weer de boosdoener.

Wanneer auto’s van de weg glijden, stoppen andere automobilisten om zich ervan te verzekeren dat de betrokkenen ongedeerd zijn. Mensen helpen elkaar overeind wanneer ze uitgegleden zijn.

Onze neuzen staan zonder uitzondering dezelfde kant op: richting de lente.

Voor de middenstand is het nog een bittere pil, het is immers geen weer om te gaan winkelen. Maar áls je naar buiten gaat, sla je de horeca niet snel over. Een lekkere warme chocomel met slagroom of een heerlijke Italiaanse koffie doet immers wonderen! De mijne nuttigde ik in ‘Wonder’s Eten en Drinken’ in Bergen.

Iets waar ik beslist geen spijt van kreeg. Ik maak er dus nog maar even gebruik van, van het koude weer. In mei drink ik immers vermoedelijk geen warme chocomel meer…

Ik schrijf. Ik corrigeer ook. Ik redigeer, vat samen, kort in, ik verleng. Ik schrijf reportages, webteksten, columns, interviews, persberichten, brieven, speeches en advertenties. Als het moet schrijf ik zelfs een liedje. Maar verwacht dan geen hit. En natuurlijk schrijf ik mijn weblogje. Ik houd van schrijven. Ik schrijf ook voor veel verschillende bedrijven, instellingen en personen. Ik heb geschreven voor o.a. Kinderen, Margriet, Free Record Shop en artiesten als Wendy van Dijk, Ilse DeLange en Edsilia Rombley. Verreweg het meest werk ik voor Marco Borsato. Twee dagen per week op kantoor, de overige uren van mijn fulltime werkweek meestal thuis. Ik schrijf veel voor en met Marco. Mailings, e-mail, brieven, zijn fanclubblad en samen voeren we de redactie over zijn website. Ook zorg ik voor zijn fans. Ik organiseer jaarlijks een fanclubdag, zet me in voor de Borsato-weblogjes en vergezel Marco wanneer hij zich voor zijn fans inzet middels bv Stichting Doe Een Wens of De Opkikker. Ik maak lange dagen maar kan vaak mijn eigen tijd indelen. Ik werk veel en hard, maar voel me er heerlijk bij. Het is een drukke baan en ontzettend leuk!

Vorig jaar hadden we een prijsvraag waarbij je een photoshoot kon winnen. Inclusief visagie en een prachtige fotocollectie op cd. De fotograaf in deze unieke shoot zou Marco zelf zijn. Ik zei al, ik heb erg leuk werk. Judith won de photoshoot. Marco zou zich bezighouden met de benodigdheden en ik zou Judith op de hoogte brengen, haar en Marco begeleiden en een locatie zoeken.

We wilden zoveel mogelijk variatie, vooral veel buiten, maar ook geen dure fotolocatie huren, want dan zit je zo vast aan één plek. Ik ben natuurlijk geboren en getogen in Schoorl en weet daar de weg goed. Ik ken het klimduin als mijn broekzak, ken de kerk die op loopafstand staat, weet de leuke paadjes etc. En daarnaast is het strand natuurlijk altijd fantastisch. Zeker op een doordeweekse donderdag in het voorseizoen heb je goed kans op een zo goed als verlaten strand een schitterende plek om mooie plaatjes te schieten…

Ik was de maandag ervoor al naar Schoorl gereden om wat vooronderzoek te doen. Hoe lang was het rijden tussen de verschillende locaties, was het zo mooi als ik voor ogen had en wat te doen als het weer tegen zou zitten? Omdat Judith zich meerdere keren zou moeten verkleden en we een back up moesten hebben in geval van regen, wilde ik een hotelkamer boeken. Daar reed ik dus als eerste heen. De KNMI wist me echter te vertellen dat er 80% kans op zon was en het een graadje of 19 zou worden, dus toen het hotel van mijn keuze geen kamers meer tot zijn beschikking had, besloot ik mijn papa even te polsen.

Mijn vader is een man uit duizenden, lief en intelligent, woonachtig in Schoorl. Perfect dus. Maar hij begreep de vraag niet? Ik had toch gewoon een sleutel? Ja, papa, ik kom er ook wel in, de vraag is of je het goed vindt! Papa vond het duidelijk een belachelijke vraag, natuurlijk was het goed.

Ik had Judith en de visagiste gevraagd om half elf te komen, omdat Marco er om elf uur zou zijn. Gezien zijn drukke agenda wilde ik graag dat Judith haar eerste setje al aan zou hebben inclusief make up, als Marco zou arriveren. Dat mislukte natuurlijk, en dat was mijn eigen naïviteit, want toen ik op 1500 meter van mijn ouderlijk huis reed, reed Marco een aantal auto’s achter me. Beiden waren we even na tien uur al in Schoorl. Hij was buitengewoon ontspannen en had er veel zin in. Bij mijn vader aangekomen begroetten ze elkaar en ik denk dat de mannen toch zeker veertig seconden nodig had om over AZ te beginnen. Ik hield wijselijk mijn mond tot ze uitgesproken waren. Ik gaf Marco een rondleiding door het huis, vond het wel leuk om mijn oude slaapkamertje even te laten zien (geen verfdruppel is daar nog hetzelfde als vroeger, maar even voor het idee) en ik moest heimelijk een beetje lachen. Wat zou mijn moeder ervan gevonden hebben dat ik zo maar een jongen, een Italiaan nog wel, mee nam naar mijn slaapkamer, haha!

We dronken een kopje thee en we wilden net naar de Esso lopen voor wat extra batterijen toen er een auto stopte. Marco liep ze te gemoet en zei hartelijk: “Hee Juudje!” Het ijs was meteen gebroken en Judith zweefde naar hem toe. Marijke begon meteen met opmaken en Marco en ik liepen alsnog naar de Esso. Nu heb ik ruim 18 jaar in die straat gewoond en Schoorl is een typisch dorp in die zin dat de sociale controle groot is. Iedereen kent elkaar, weet alles van elkaar, kent de rangen, standen en alles wat je broers en zussen uitgespookt hebben is ook bekend. Vroeger was dat soms wel eens minder leuk, als opgroeiend kind. Maar als je volwassen bent en het gevoel hebt heel aardig op je pootjes terecht te zijn gekomen, is het best leuk als je met Marco Borsato aan je zij door je oude dorpje loopt. “Ik hoop dat we heel veel bekenden van vroeger tegen komen,” glunderde ik. En ik moedigde Marco aan zo langzaam mogelijk te lopen zodat we extra veel kans hadden mensen tegen te komen. Ik weet niet waar Schoorl uithangt op donderdagochtend, maar in ieder geval niet bij de Esso. Hevig teleurgesteld liep ik weer terug, ernstig om me heen kijkend of er dan in ieder geval niet een hele vage kennis ergens liep die de tamtam aan zou kunnen zetten. Niets. Niemand. Shit.

De KNMI had zijn voorspelling een tikkeltje aangepast. Er was nog steeds 80% kans op zon en ook de temperatuur was aardig gelijk gebleven, alleen ’s morgens kon het erg grijs en zelfs mistig zijn en de zon zou zich pas ’s middags laten zien. De KNMI houdt altijd woord als je daar niet op rekent, en veel zon was er inderdaad niet toen we het houten bruggetje overstaken richting de weilanden. Judith was vandaag het model. Marco de fotograaf. En wij randfiguren mochten met de reflectieschermen het zonlicht weerkaatsen. Juist. Geen zon, weinig licht, weinig weerkaatsing. Maar ik moet toegeven, het stond wel heel stoer en je voelt je toch nuttig met zo’n grote frisbee in je hand. Er werden diverse plaatjes geschoten met verschillende camera’s. Voor het hek, bij een bankje, voor de roze bloesems. En dan: andere kleren aan en richting centrum! Beetje onzin om met drie auto’s te gaan, dus Judith en Ruud stapten bij Marijke in de auto en Marco stapte bij mij in. Zo langzaam mogelijk tufte ik naar het centrum. Dat is toch gauw 800 meter, dus daar doe je wel even over, de kans dat je gezien wordt door een oud klasgenoot, een vroeger vriendje of iemand waar je ooit ruzie mee had, zou toch redelijk groot moeten zijn. Maar nee, weer niemand. Grrr.

We parkeerden en ik wees de boom aan waarvan de wortels zo bijzonder waren dat het wel eens een leuke foto kon worden. Marco was meteen enthousiast en begon te klikken.  Nadat we de boom hadden gehad plofte Judith in het zand op het Zandduin. Het duin was volledig verlaten, de zon kwam sporadisch, maar het blauw was blauw, het zand was zand en het groen was groen. En Judith? Die straalde aan alle kanten! Prachtige foto’s waren het resultaat! Af ent toe kwamen mensen kijken, bleven even staan, maakten foto’s van het geheel. Ik speurde de mensen af, op zoek naar een bekend gezicht, een vertrouwde blik. Niemand. Zucht.

We liepen naar de kerk, en kwamen zowaar een bekende tegen! Jawel, ik wist zeker dat ik die man kende! Ohja, het was de hoofdredacteur van de Alkmaarse Courant, Ik heb hem al een aantal keer ontmoet en uitsluitend met Marco anderhalve meter voor me. Hij kent me niet eens zonder Marco. Eigenlijk kent hij me gewoon niet. Tegenvallertje.

Marco knipte wat tegen de muur van de kerk aan, maar met het huidige licht en ook gezien de tijd wilde hij hier liever niet te lang blijven. De zon kwam ondertussen goed opzetten en Marijke gaf Juud een ander kleurtje oogschaduw. Marco koos wat kleren uit nog, Judith verkleedde zich.  We stapten in mijn auto om naar het strand te rijden. Dat is een ritje van niks gelukkig, dus een dik kwartiertje laten stonden we met onze voeten in het zand. Ik nam de tas van Marco over, zodat hij hem niet in het zand hoefde te leggen en na wat kledingwisselingen had Judith opeens een prachtig zomers jurkje aan. Ze wilde haar legging eronder aan doen, maar wij waren alle drie onverbiddellijk. Je bent jong, mooi en slank, laat alsjeblieft die benen zien! En dat deed ze! Niet alleen haar benen trouwens, ook haar mooie volle haar, haar stralende ogen en die aanstekelijke lach! Prachtig, prachtig, prachtig.

Af en toe liet Marco wat foto’s terugzien en begon Judith helemaal te gillen van enthousiasme. En terecht, er zaten echt briljante foto’s bij! Marco zat inmiddels aan bijna 1500 foto’s en de tijd tikte ook snel door. Snel (yeah right, dan ziet niemand ons) reed ik terug naar papa, waarbij iedereen zijn spulletjes weer verzamelde. Marco nam als eerste afscheid, maar niet voordat ook hij op de foto was gegaan. Judith greep hem vast en het was volkomen duidelijk: als het aan haar lag liet ze hem niet meer los! Met tegenzin gaf ze zich uiteindelijk gewonnen, hihi.

Die avond belde Marco. Even de dag evalueren. Had Judith het leuk gevonden? Was ze veilig thuis gekomen? Marco zelf had het ook een fijne dag gevonden. Judith was spontaan, de foto’s waren mooi geworden, het licht was goed geweest. “En de locatie was natuurlijk ook prachtig!” besloot hij.

Groot gelijk, Marco!
Xx N.

P.S. Ook dit jaar hebben we trouwens weer een of twee photoshoots met fans. Wie weet ‘visitten’ we dan opnieuw ‘my Bergen’!

Schoorl, januari 2010 (c) Kees Burgering

En wat denk je? Onder al dat wit zit dus gewoon nog groen. Echt waar!

Xx N.

Daarmee heb ik meteen bewezen dat ik historisch gezien dus een piepkuiken ben en ik tevens volkomen legitiem hier mijn weblogje mag starten. Want wanneer we het hebben over VisitmyBergen hebben we het dus inderdaad over My Bergen. Ook over uw Bergen uiteraard, want het feit dat U hier komt lezen betekent dat U, volkomen terecht, interesse heeft in Bergen. Mocht U hier wonen, in het sfeervolle Bergen, het prachtige Schoorl of het karakteristieke Egmond, dan begrijp ik de interesse, maar is er niet echt sprake van ‘visit’. Maar ik ben geen kniesoor. In ieder geval niet eentje die daar op let.

Grootse dingen gebeurden er in 1969. Sesamstraat werd voor het eerst uitgezonden. Dat was in Amerika. Het internet werd ontdekt. Ook in Amerika. Er liepen mannen op de maan. Die maan was van ons allemaal. En ik werd geboren in Schoorl. Inmiddels beter bekend onder de naam (my) Bergen. Kortom, er werd geschiedenis geschreven.

Achttien jaar heb ik in Schoorl gewoond. En toen werd het tijd om mijn vleugels uit te slaan. Eerst heb ik een jaartje in Alkmaar gewoond tegenover de Watertoren. Daarna ben ik gaan studeren in Nijmegen, waar ik verliefd werd en een paar jaar bleef plakken. Na de geboorte van onze zoon verhuisden mijn man en ik van Gelderland terug naar Noord Holland. Ik geef toe, gemeente Bergen zou een hele leuke plek zijn geweest om te gaan wonen, waren het niet dat ik daar een grote zak geld voor miste. In Heerhugowaard hebben we zeven jaar gewoond, op een korte afstand van My Bergen. Hier werd ook onze dochter geboren. Maar inmiddels wonen we alweer vier jaar in het pittoreske, historische, moderne Almere.

Ik woon fijn in Almere. Heerlijk huis, leuke buurt, lekker centraal.
Geen kwaad woord over Almere. Behalve dan dat het geen Bergen is.
Niemand die dus vreemd op kijkt wanneer ik met grote regelmaat (my) Bergen bezoek!

Xx N.