8 Maart, 2010
Geboren ben ik er, in de gemeente Bergen. Heb er de basisschool en middelbare school doorlopen. Ik heb er leren fietsen, mijn eerste kus gehad en voor het eerst paardgereden. Veel van mijn ‘eerste keren’ hebben zich in die gemeente afgespeeld. Zoals het gaat met jongeren, dacht ook ik dat alles wat ik ervaarde, voelde en beleefde, vanzelfsprekend was. De wereld draait als kind toch eigenlijk vooral om jezelf. Zo heb ik het altijd heel gewoon gevonden dat ik kon ruiken of het zou gaan regenen. Inmiddels kan ik aan de lucht zien of het gaat regenen en ook heb ik een handige applicatie op mijn iPhone die wat neerslag betreft geen geheimen voor me heeft. Maar ruiken dat het gaat regenen, dat kan ik alleen aan de Noord Hollandse kust!
Nog zoiets. Bergen heeft een zee. Schoorl heeft een zee. Egmond heeft een zee. Eigenlijk ligt het dan behoorlijk voor de hand dat je als kind denkt dat alle plaatsen een zee hebben. Gelukkig leerde ik op school al snel anders, maar toch was de schok groot toen ik in Nijmegen ging studeren. Van al het geweldigs wat Nijmegen een twintiger die de wereld wil ontdekken te bieden heeft, een zee zit daar niet bij. Het ruikt ook anders in Nijmegen. Niet vies, welnee. Anders. Het ruikt er niet naar Bergen.
Het wordt vaak aan de zee gekoppeld, maar is lang niet zo vanzelfsprekend meer wanneer je in Kreta een appartement op 50 meter van de zee hebt geboekt en er rotsplateaus blijken te zijn in plaats van een strand. Niet elke zee heeft dus meteen een strand. Soms staat er een zeewering, rotsen, een dijk. Zo niet in Bergen. Niet Schoorl. Niet Egmond. Kilometers hagelwit zand, prachtige duinen, talloze vogels en andere dieren.
Mijn kinderen groeien niet op aan het strand. Nou moet ik zeggen dat zelfs Almere een aantal stranden heeft en we maken er ook met veel plezier gebruik van, maar het IJsselmeer is niet bepaald de Noordzee. Soms gaan we dus naar het strand, maar liever gaan we naar het échte strand. Opa’s strand. Want de gehele kustlijn van Noord Holland is uiteraard Opa’s strand. Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor iedere heerlijke zandkorrel, de vele schelpen en de woeste golven. Opa kan natuurlijk ook wel erg veel. Hij is tenslotte wel mijn vader!
Als kind vertoefde ik in alle seizoenen op het strand. De lente proeven in april. Bakken en braden in augustus. Uitwaaien in oktober. Klappertandend aan de warme chocomel in december. Ieder seizoen heeft zijn charme, de zee is altijd onweerstaanbaar mooi. Mijn kinderen koppelen het strand aan mooi weer. Van de week riep ik dat ik binnenkort wel weer naar het strand zou willen. Dochterlief zocht onmiddellijk haar bikini’s uit en zoonlief rommelde in de schuur op zoek naar de emmers en harken. Toen duidelijk werd dat ik wilde gaan wandelen wachtten ze geduldig op een verklaring. Niemand gaat zomaar op het strand wandelen, er moest meer achter zitten. We gingen toch.
En we wandelden. De hond was door het dolle heen, ze is drie maanden en het was haar eerste zee ervaring. Na de stranden van Almere wist ook onze pup: this is the real thing! De kinderen liepen eerst mokkend, maar al snel met zakken vol waardevolle schatten als schelpen, gedroogd zeewier en krabbenlijkjes. Na een paar uur uitwaaien sliep het spul al voor we de parkeerplaats afreden.
Wanneer je in de gemeente Bergen woont, woon je op je vakantie adres. Hoe heerlijk is dat! Ik hoop dat de inwoners van Bergen hun gemeente net zo’n warm hart toedragen als ik!
Tags: bergen, duinen, egmond, iPhone, nathalie, regen, schoorl, strand, thielen, vakantie, zee
Geplaatst in Nathalie Thielen | 1 Reactie »
17 Februari, 2010
Eigenlijk ligt het niet in mijn aard. Dat gemekker over het weer. We leven in een land met een gematigd zeeklimaat, dus warme winters en koele zomers. We hebben een land met vier duidelijke seizoenen. Als je het zo leest, is het dus erg ideaal. We hoeven kerst niet in onze bikini te vieren, zoals op de Antillen. Er klinkt geen ‘poink’ als je in de winter op de grond spuugt, zoals in Siberië waar het rustig -70 graden kan worden. ’s Zomers in Noord Canada zijn er plekken waar het niet warmer wordt dan een graad of 11 en in Algerije zijn temperaturen in die periode van rond de 50 graden niet ongewoon. Er zijn veel extremen dus op onze aardbol en wij zitten in ons kikkerlandje dan nog lekker gemiddeld. Zeker aan onze prachtige kust. Er valt gemiddeld minder regen dan op andere plekken in Nederland en ook zijn er meer zonuren per jaar. Minder last van muggen, ook een mooi voordeel.
Hoewel we geen echt strenge winters meer hebben terwijl mijn generatie als kind gewoon elke winter kon schaatsen, gebeurt er nu wel iets heel raars. Eind 2009 kregen we sneeuw. Een serieuze hoeveelheid sneeuw! Ontelbare foto’s maakte ik, in de vaste overtuiging dat ik binnen twee dagen slechts de foto’s nog zou hebben en geen vlokje sneeuw meer zou zien. Maar inmiddels zitten we diep in 2010 en nog altijd zijn er vele plekken in Nederland waar de kleur wit overheerst. Besneeuwde stoepen, bevroren wateren, ijzel op de wegen. Het aantal ongelukken is door de gladheid enorm toegenomen, vaak blikschade maar ook vele botbreuken en zwaardere verwondingen.
De winter duurt lang dit jaar en we hebben allemaal behoefte aan zon, aan warmte, aan stukjes groen. We willen knoppen zien in de bomen, we willen krokusjes in het gras ontdekken en we willen de oorspronkelijke kleur van de heide weer kunnen aanschouwen. We zijn de koude zat, we willen niet meer voorzichtig voetje voor voetje over de stoep schuiven om te voorkomen dat we de stoep opeens van heel dichtbij kunnen bekijken. Toch is me nog andere opvallende verandering opgevallen.
De saamhorigheid. We zijn het er allemaal over eens, we verlangen naar de lente! Waar we eerder een beetje huiverig uitstapten als we een andere auto geraakt hadden, is het wederzijds begrip nu groot. “Er was ook niet gestrooid…” Waar we eerst de chauffeur aansprakelijk stelden, is nu het weer de boosdoener.
Wanneer auto’s van de weg glijden, stoppen andere automobilisten om zich ervan te verzekeren dat de betrokkenen ongedeerd zijn. Mensen helpen elkaar overeind wanneer ze uitgegleden zijn.
Onze neuzen staan zonder uitzondering dezelfde kant op: richting de lente.
Voor de middenstand is het nog een bittere pil, het is immers geen weer om te gaan winkelen. Maar áls je naar buiten gaat, sla je de horeca niet snel over. Een lekkere warme chocomel met slagroom of een heerlijke Italiaanse koffie doet immers wonderen! De mijne nuttigde ik in ‘Wonder’s Eten en Drinken’ in Bergen.
Iets waar ik beslist geen spijt van kreeg. Ik maak er dus nog maar even gebruik van, van het koude weer. In mei drink ik immers vermoedelijk geen warme chocomel meer…

Geplaatst in Nathalie Thielen | 1 Reactie »
20 Januari, 2010
Ik houd van mijn werk en zelfs zoveel dat ik af en toe het vermoeden heb dat mijn werk gewoon ook heel erg veel van mij houdt. We zijn veel met elkaar bezig, genieten van elkaar en als ik niet werk –heel incidenteel-, denk ik vaak onbewust toch nog aan mijn werk. Daar is een woord voor en dat woord noem ik niet. Nu heb ik ook heel gevarieerd werk. Er is een grote overeenkomst, dat geef ik grif toe, en die overeenkomst behelst lettertjes.
Lees de rest van dit item »
Tags: borsato, marco, nathalie, photoshoot, thielen, werk
Geplaatst in Nathalie Thielen | 5 Reacties »
20 Januari, 2010
Ik begon er eigenlijk een beetje aan te twijfelen, geef ik toe. Het beeld zat nu eenmaal op mijn netvlies en de herinnering aan hoe het eerst was, vervaagde. Als je iets maar vaak genoeg ziet, wordt het een waarheid. Maar inmiddels is de sneeuw gesmolten, het ijs verdwenen, de kou verplaatst.
Lees de rest van dit item »
Geplaatst in Nathalie Thielen | 2 Reacties »
20 Januari, 2010
Wellicht kent U hem van binnen en buiten en misschien hoort U er vandaag voor het eerst over: de Ruïnekerk in Bergen. Licht, lang en slank. Deze kreeg in de 15e eeuw zijn plek in het inmiddels meest sfeervolle deel van de kunstenaarsgemeente Bergen. In de 15e eeuw ja, dat is toch alweer een tijdje geleden, zult U denken. En mocht U dat inderdaad denken, dan ben ik in mijn opzet geslaagd en kan ik rustig vertellen dat mijn naam Nathalie Thielen is, (AKA Nathalie Burgering) ik geboren en getogen ben in het beeldschone Schoorl en dat ik het levenslicht zag in 1969.
Lees de rest van dit item »
Geplaatst in Nathalie Thielen | 19 Reacties »