Zee en Strand

Info:
SFEERIMPRESSIE
Als er één plek is om te onthaasten, dan is het wel hier aan zee met z’n brede, witte stranden, haar magie van ruisende branding en soms milde stilte. We beginnen onze eerste dag van schaamteloos luieren en genieten met een ontbijt op het strand van Egmond. De bekende, lichamelijke terugslag gedurende de eerste paar vakantiedagen, nee daar doen we hier niet aan. Onze warme broodjes op het terras smaken naar meer en een paar verdwaalde mussen pikken de gevallen broodkruimels tsjilpend op. De klimmende zon doet de laatste slierten zeemist verdampen en in de verte varen enkele garnalenkotters hun kostje bij elkaar; zoals ook de meeuwen en sterntjes op de vloedlijn, ja de hele natuur altijd maar bezig is om voedsel bij elkaar te schrapen. Iedere dag opnieuw. Maar wij even niet, wij hebben vrij en maken vandaag een eindeloze wandeling langs de kust. Direct achter de strandtoegang bevindt zich de loods van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij. Al heel wat drenkelingen hebben hun leven te danken aan de hier liggende, imposante reddingsboot met z’n dappere bemanning. Op open dagen kun je het oranje, onzinkbare vaartuig bewonderen en ook worden er regelmatig demonstratievaarten gehouden. Direct tegen het botenhuis aan valt een z.g. ‘Egmonder Pinck’, -replica van een platbodem vissersvaartuig uit 1670- te bewonderen, die daar de afgelopen jaren door enthousiaste vrijwilligers uit het dorp is gebouwd. Zoals er bij de Eskimoos tientallen woorden voor het begrip ‘sneeuw’ zijn, kent het Nederlands evenzovele woorden voor vloedlijn. Slikken, schorren, kwelders, modder, zwin. Noem maar op. En even later staan we tot onze enkels afwisselend in het water of in het slib. Met verbazing kijken we, als vanuit een vliegtuig, naar het mysterieuze spel van land en water dat zich om onze voeten heen afspeelt. Dan weer overstroomt er iets, even later valt er opnieuw een zandplaat droog en ontstaat er een zoveelste riviertje, delta of meer. Alsof we op macroniveau de wording van de Nederlandse kust voor onze ogen zien gebeuren. Nu en dan gaan we ergens zitten en al na een minuut stoten we dan op allerlei verborgen leven, waar je normaal geen oog voor hebt. Zandtorretjes, vliegjes, krabjes, wormpjes die als een mini-afspiegeling van ons ecosysteem door elkaar heen wriemelen en woelen en die allemaal onderling zijn verbonden. Iedereen wroet, ploegt en graaft zich nijver een weg door het zand, op zoek naar een beetje voedsel. Of vormt dat voor elkaar! Eens te meer realiseer je je dat je niet zuinig genoeg kunt zijn met de natuur, en dat als er één schakel is verbroken het jaren kan duren voor de ketting weer geheeld is.  We laten het Egmondse strand met z’n familiale karakter achter ons en in de verte doemt nu het wat hippere Bergen aan Zee op. Bij de botenclub dobberen jongelui met hun catamarans en jongleren surfers op de schittering van de golven bij ieder zuchtje wind. Een paar krijsende aalscholvers vechten op leven en dood om een stuk vis en even verderop misgunnen een paar kleine jochies elkaar een bal. Achter de branding is, als de enorme rug van een walvis, een zeebank zichtbaar. Al te ver daarachter zwemmen is niet verstandig vanwege verraderlijke onderstroming, muien en zwinkuilen. We hebben ondertussen een paar fraaie zeesterren en al flink wat schelpen gevonden. Schelpen van de meest uiteenlopende soort, die maar zo miljoenen jaar oud kunnen zijn. Loom komen we tot rust in deze ambiance van ruimte en natuur. Bergen aan Zee is als een ruwe diamant. Niet chique, maar met de allure van een onontdekte, trendy, badplaats. In een van de binnenpaviljoenen laten we ons de bouillabaisse goed smaken. Terloops valt onze blik op een nonchalant vastgespijkerd bordje bij de strandingang: ‘Laat het gaan en het komt vanzelf.’ (zie foto) Op weg naar Schoorl gaan we dan ook in een afgelegen duinpan eens heerlijk liggen mijmeren over geluk. En hoe je je er alleen maar voor open hoeft te stellen omdat het een samenvallen is van gelegenheid en voorbereiding. Als je er maar in gelooft. We maken ons hoofd helemaal leeg. Het hier en nu, dat is waar het om gaat. Mooier dan nu zullen de wolken nooit worden en bezielder dan op dit moment zal de zee nooit weerkaatsen. Om een uur later, tot onze verbazing, te merken dat we in een ongewilde siësta zijn gegleden. Met ons boek halfgeopend, weggezakt tussen het goudgele, stugge helmgras. Zo midden in de duinen en wakker gemaakt door wat kriebelende vliegjes. Ja, alsof de tijd er ineens niet meer toe doet! We kloppen het zand van onze benen en rozig van al het licht en de zon passeren we rechts van ons, achter de glooiende duinenrij, ‘De Kerf’. Daarna lopen we tussen de uit palen bestaande golfbrekers door, waarvan de schaduwen al langer worden, en gaan de zee in. Het water en het ritme van de golven wast de laatste stress van ons lichaam en we bloeien weer helemaal op. Vervolgens dwalen we verder: richting Schoorl aan Zee. Hier is het nooit druk en strand en duinen ademen een sfeer van natuurliefhebbers. Tegen de ondergaande zon in komt ons dan een troep galopperende paarden tegemoet. De ruiters met het hoofd in de manen en de handen om de hals van hun dieren geklemd. Opspattend water en zand, het geroffel van de hoeven hoorbaar boven de branding. Dan begint de avond te vallen, traag als een rolgordijn dat wordt neergelaten. We zijn in Hargen aan Zee aangekomen, ergens wordt een kampvuur gemaakt, een paar jongelui pakken hun gitaar. Er wordt gedanst. En wij? Wij  bestellen op deze avond waar geen eind aan lijkt te komen, een koele champagne op een knus terras en snuiven de bijna bedwelmend, zilte lucht op. Het is het heerlijke uur dat voorafgaat aan de geluiden van de nacht. Genietend van de laatste zonnestralen was dit weer een volmaakte dag om nooit te vergeten.